வேதனை தரும் விமான நிலையங்கள்.......

ஓன்றரை ஆண்டுகளாக அமெரிக்காவின் பல விமான நிலையங்களின் வசதியை அனுபவித்து பழகிய எனக்கு மும்பாய் விமான நிலையம்,நமது நாட்டின உள் கட்டமைப்பு வசதியின் அவலத்தை கண்கூடாக காணும் ஒரு வாய்ப்பை வழங்கியது.11.30 மணிக்கு வந்திறங்க வேண்டிய ஏர் இந்திய விமானம்,ஓடுதள நெருக்கடி காரணமாக 45 நிமிடம் தாமதமாக இறங்கியது.

மூன்று hand luggage மற்றும் ஒரு laptop bag இவைகளுடன் இறங்கிய நாங்கள் சென்னைக்கு செல்லும் விமானத்தை பிடிப்பதற்கு பெரும் போராட்டமே நடத்த வேண்டியிருந்தது.மும்பை விமான நிலையத்தில் சென்னைக்கு செல்லும் விமானத்திற்கான வாசல் 19 க்கு செல்வதற்கு வந்த எங்களுக்கு esclator மட்டுமே தென்பட்டது.நிரைய பயண பைகள் மற்றும் குழந்தை வேறு இருந்ததால் elevatorல் செல்லலாம் என்று தேடிய எங்களுக்கு ஏமாற்றமே கிடைத்தது.வேறு வழியின்றி குழந்தையையும்,கை பெட்டிகளையும் தூக்கி கொண்டு esclator ல் ஒரு வழியாக சமாளித்து இறங்கினோம்.வாசல் 19ல் சென்னை மற்றும் திருவனந்தபுரத்திற்கு செல்லும் பயணிகள் காத்திருந்தனர்.

இரு விமானத்திற்கான பயணிகளையும் ஏற்றி செல்ல பேருந்து காத்திருந்தது.Air Bridge என்று சொல்லபடுகிற விமான இணைப்பு தள பற்றாகுறை காரணமாக உள்ளுர் விமானங்களில் பெரும்பான்மையான விமானங்கள் அவற்றின் நிறுத்துமிடத்திலேயே பயணிகளை ஏற்றும் அவலம்.இந்த பயணிகளை வாசலில இருந்து விமானம் இருக்கும் இடம் வரை ஏற்றி செல்லும் பேருந்துகளில் மக்கள் அடித்து பிடித்து கொண்டு ஏறிய கொடுமை காண சகிக்கவில்லை,இதை முறை படுத்தி பயணிகள் சீராக செல்வதற்கு உதவி செய்ய வேண்டிய விமான நிலைய ஊழியர்கள் ஒருமுறை திருவனந்தபுரத்திற்கு செல்லும் பயணிகளையும் மறுமுறை சென்னை செல்லும் பயணிகளையும் மாற்றி மாற்றி அழைத்து குழப்பத்தை உண்டு படுத்தினர்.

தெளிவாகவும்,நட்புணர்வுடனும் செய்ய வேண்டிய பணியை குழப்பத்துடனும் எரிச்சலுடனும் செய்தனர். விமானத்திற்கு அருகில் எங்களை இறக்கிவிட்ட பேருந்து சென்றவுடன் மீண்டும் ஒரு தள்ளு முள்ளுடன் பயணிகள்,விமானத்திற்குள் ஏறினர்.Airbus ரக வகையை சேர்ந்த அந்த விமானத்திற்குள் எறுவதற்கு,ஒரு மாடி உயர படிகட்டு வண்டியை
வைத்திருந்தனர்.அந்த படிகட்டுகளில்,கை பெட்டிகளையும்,குழந்தையையும் சுமந்து கொண்டு எங்களை போல் சிலர் மிகுந்த அவதியுடன் விமானத்திற்குள் ஏற வேண்டியதாயிற்று.உள்ளே சென்ற பிறகாவது உள்ளிருக்கும் விமான சிப்பந்திகள் எங்கள் பெட்டிகளை வாங்கவோ அல்லது உதவவோ முன்வராதது,ஏர் இந்தியா மற்றும் இந்திய அரசு சார்ந்த விமான போக்குவரத்து துறையின் லட்சணத்தை உறுதி செய்தது.

இந்த அவலத்தை ஒரளவிற்கு போக்க நினைக்கும் மன்மோகன் சிங் அரசுக்கு இடது சாரிகள் போடும் முட்டுகட்டை ஜனநாயகத்தின் அராஜகத்தையே காட்டுகிறது.இடது சாரிகளின் முட்டாள் தனமான ஒட்டு வங்கி அரசியலால் அதிகம் அவதிபடுவது பயணம் செய்யும் நடுத்தரவர்க்க மக்கள்களே.இன்னமும் இவர்கள் விமானத்தில் பயணம் செய்பவர்கள் எல்லாம் முதலாளிகள் என்று முழக்கமிட்டு ஊழியர் சங்கங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டு நாட்டை முன்னேற விடாமல் செய்யும் அவலம் வேதனைக்குரியது.

முறையே பதினைந்தாயிரமும்,பத்தாயிரமும் ஊழியர்களை கொண்டுள்ள ஏர் இந்தியா மற்றும் இந்தியன் ஏர்லைன்ஸ் நிறுவனங்கள் தங்கள் தேவைக்கும் மேல் மூன்று பங்கு அதிகமாக ஊழியர்களை கொண்டுள்ளதாக,06/04/06 ஹிந்து நாளிதழில் வந்த செய்தி கட்டுரை தெரிவிக்கிறது.இவற்றில் ஆள் குறைப்பு செய்வதற்கு,அரசுக்கு ஆதரவு அளிக்கும் பிராகஷ் காரத்
மற்றும் சீத்தாரம் யெச்சுரி போன்ற அதி மேதாவிகளின் எதிர்ப்புக்கு பணிந்தே மத்திய அரசு தயங்குகிறது.சில நேரங்களில் இந்த கொள்கைவாதிகளை அடக்குவதற்கு ஜெவை போன்ற முரட்டு அரசியல்வாதிகள் தேவையென்றே தோன்றுகிறது.

நாடு தொடர்ந்து முன்னேற்ற பாதையில் செல்ல வேண்டுமென்றால்,அரசு சேவையில் மெத்தனங்கள் குறைக்கப்படவேண்டியது மிக அவசியம்.இன்றைய கால கட்டத்தில் ஒரு நாட்டின் வாசல் அதாவது Gateway of the country என்பது அந்த நாட்டின் முக்கிய விமான நிலையங்களே,அவைகளே குறைகளின் கூடாரமாக விளங்கினால்,நாடு முன்னேறுவதெப்படி?